Reign of Assassins (2010)

Photobucket

ซีหยู่ (เคลลี่ หลิน) คือนักฆ่าอันดับหนึ่งของกลุ่มศิลาดำ ภารกิจชิ้นล่าสุดของเธอ ก็คือการลอบสังหาร จางไห่ต้วน ผู้สำเร็จราชการระดับสูง เพื่อแย่งชิงซากของ โพธิ (ที่ลือกันว่าซากของเขาอัดแน่นไปด้วยความลับที่สามารถใช้ครองยุทธจักรได้) ปรากฏว่าลูกชายของ จาง อย่าง เหยินเฟิง (กั๋วเซี่ยวตง) ก็ถูกโจมตีและเหมือนว่าจะถูกสังหารด้วยน้ำมือของ ซีหยู่ และกลุ่มนักฆ่าคนอื่น ระหว่างหลบหนี ซีหยู่ ได้พบกับนักบวชชื่อ หลูจู่ (หลี่จงฮั่น) ผู้ซึ่งยอมสละชีวิตเพื่อให้เธอกลับใจและสำนึกบาปที่ทำมา ทำให้ ซีหยู่ ตัดสินใจที่จะทิ้งชีวิตนักฆ่าและหลบหนีจากกลุ่มศิลาดำ ซีหยู่ ได้นำซากของ โพธิ ไปเก็บไว้ในสถานที่ปลอดภัยที่วัดแห่งหนึ่ง จากนั้นเธอไปหา หลี่ หมอเทวดา เพื่อสร้างตัวตนและใบหน้าใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็น เจิ้งจิง (มิเชล โหยว) ที่กรุงปักกิ่ง เจิ้ง พบและตกหลุมรักกับ เจียง (จุง วู-ซุง) คนส่งสารที่อ่อนโยน อย่างไรก็ตามอดีตก็ได้ตามมาหลอกหลอนเธอ เมื่อกลุ่มศิลาดำออกประกาศให้รางวัลอย่างงดงาม สำหรับผู้ที่ซากของ โพธิ และ ซีหยู่

เมื่ออดีตอันเลวร้ายของตัวเองได้เดินทางมาบรรจบกับชีวิตเธออีกครั้ง เมื่อหัวหน้าของกลุ่มศิลาดำ (หวังซูฉี) มอบหมายให้สามมือสังหารฝีมือดีที่สุดของกลุ่ม ประกอบไปด้วย เล่ยปิน (หยูเหวินเล่อ), จ้านฉิง (ต้าเอส) และ พ่อมด (ลีออน ไต้) สังหารคนรอบตัวของ เจิ้ง เพื่อเป็นการเตือน และมอบข้อเสนอให้กับเธอว่าให้ส่งซากของ โพธิ หรือว่าจะถูกฆ่าไปพร้อมกันทุกคน ถึงแม้ว่า เจิ้ง ได้ยอมจำนนและส่งซากให้แล้ว แต่หัวหน้ากลุ่มศิลาดำคิดจะสังหาร เจิ้ง เธอจึงหลบหนีมาได้อย่างหวุดหวิดและกลับบ้านไปเพื่อจะพา เจียง หนีไปด้วยกัน แต่อย่างไรก็ตาม ตัวตนที่แท้จริงของ เจียง ก็ได้ถูกเปิดเผย และจุดมุ่งหมายของเขาก็คือการได้เผชิญหน้าศิลาดำเพื่อล้างแค้น

Reign of Assassins เป็นผลงานอำนวยการสร้างโดย จอห์น วู ร่วมกับ จางเจียจิ้ง กำกับโดย ซูเจ้าปิน และเพราะอำนวยการสร้างโดยจอห์น วู ทำให้ Reign of Assassins มีกลิ่นอายหนังในสไตล์ของจอห์น วู อยู่ทุกอณู จนอาจจะทำให้หลายคนเข้าใจผิดคิดว่า เป็นผลงานกำกับของจอห์น วู ได้เหมือนกัน (ซึ่งบ้านเราก็ใช้แผนการตลาดในลักษณะเช่นนี้) แม้ Reign of Assassins จะเหมือนหนังกำลังภายในทั่วไป แต่ในความเหมือนก็มีความต่าง นั้นคือ หนังบอกเล่าถึงการให้อภัย และการปล่อยวาง มีการเน้นเชิงดรามาเข้ามาในปริมาณที่พอเหมาะ และสร้างประเด็นของความรักเป็นประเด็นย่อยๆ ที่ไม่ค่อยเห็นสักเท่าไหร่ในหนังแนวนี้มากนัก นอกจากนี้หนังยังคงเสน่ห์ในแบบหนังกำลังภายในที่เน้นการใช้สลิง และสตั๊นท์แมนมากกว่าเน้นสเปชเชี่ยลเอฟเฟ็กต์ รวมถึงฉากที่เน้นความเรียบง่าย ที่นับวันจะหาดูได้น้อย แต่ที่สำคัญ มิเซล โหยว เปล่งประกายในทุกฉากที่ปรากฎจริงๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s