โลกแห่งความเป็นจริงหรือเพียงภาพฝัน

ตอนแรกที่ลาออกมา นึกว่าชีวิตและอะไรๆ มันจะดีขึ้น แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด เราวาดไว้ จากที่เคยคิดว่าการทำงานต่อไปจะมีแต่ความสะดวกสบาย สามารถใช้ความคิดสร้างสรรค์ผลงานในแบบที่เราชอบ ในแบบที่เราอยากให้คนได้อ่านกัน แต่กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างที่หวังไว้ ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเสียแล้ว เหมือนหอคอยที่ถล่มลงมาหลังจากสร้างเสร็จได้ไม่ถึงชั่วโมง แล้วเราก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากมองดูมันถล่มลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่เหลือแม้แต่ซากที่ควรจะมี

บอกตามตรงตอนนี้เหมือนชีวิตย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เราจบมาใหม่ๆ เหมือนกับไม่แน่ใจว่าชีวิตจะเดินไปทางไหนต่อไปดี เคว้งคว้างอยู่เหมือนเรือลอยอยู่ในทะเล มองหาฝั่งไม่เจอ ได้แต่พายเรือไปมาอยู่อย่างนั้น นั้นถือว่าเป็นความพ่ายแพ้ให้กับชะตาชีวิตหรือเปล่า เราเองยังคงสงสัยอยู่

ทุกวันตื่นขึ้นมา บอกกับตัวเองทุกวันทุกเช้าว่า วันนี้ก็คงเป็นอีกวันที่เราไม่ต้องไปทำงาน ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเราตื่นมาทุกเช้าและอยากให้ทุกวันมันเป็นวันหยุด แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเราอยากให้ทุกวันเป็นวันทำงาน เหมือนตัวเองเป็นสิ่งของที่ไม่มีค่า ไร้ราคา ยิ่งกว่ากองขยะ ของที่ใช้แล้วทิ้งไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อีก เราเคยคิดเสมอว่า ถ้าทุกวันไม่ต้องทำงานก็คงจะดี ขอให้ได้มีเงินใช้ก็พอ แต่ในความเป็นจริงเรากลับรู้สึกว่าเรากำลังคิดผิด เราอยากให้ทุกอย่างมันย้อนกลับไปก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะพลิกผันไปได้ขนาดนี้ เราอยากเป็นคนที่มีค่าเหมือนเมื่อเดือนครึ่งที่แล้ว

หลายๆ คนบอกว่าประสบการณ์นั้นสอนให้เราได้เรียนรู้ข้อผิดพลาดแล้วนำที่เรียนเหล่านั้นนำมันมาใช้แก้ไขในครั้งต่อไป เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าประสบการณ์ครั้งนี้สอนอะไรเราบ้าง สอนว่าอย่าไว้ใจคนอย่างนั้นหรือว่าอย่าตัดสินใจอะไรง่ายๆ เพราะเห็นว่าสิ่งที่อยู่ข้างหน้าดีกว่าสิ่งที่มีอยู่ อย่างนั้นเหรอ????? แล้วเมื่อไหร่เราถึงจะได้นำประสบการณ์ที่ว่านี้มาแก้ไขในครั้งต่อไปละ เรายังสงสัยอยู่

คนเราจะโตได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจุดเปลี่ยนของชีวิต แล้วการที่เราต้องมานั่งอยู่กับบ้านว่างงานถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตหรือเปล่า หรือว่าเป็นเพียงแค่ความโง่ของตัวเราเองกันแน่ หรือเป็นเพราะเราแยกแยะไม่ออกว่าในโลกแห่งความเป็นจริงแล้วโลกที่เราฝันนั้นมันแตกต่างกันแค่ไหน เพราะสิ่งที่เราสัมผัสและรู้สึกได้ก็คือ บางครั้งความเป็นจริงกับความฝันแตกต่างกันเพียงนิดเดียว และคนเราดำรงอยู่ไม่ได้หากปราศจากความฝัน มันเป็นจริงตามนั้นหรือเปล่าหนอ

เราเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า พรุ่งนี้เช้าตื่นมาแล้วเราจะบอกตัวเองว่าอย่างไร เพราะตอนนี้เราสับสนไปหมดแล้วว่าจริงๆ แล้วเรากำลังอยู่ในโลกแห่งความจริงหรือว่าเรากำลังฝันไปโดยที่ยังไม่ตื่นขึ้นมากันแน่ เรายังสงสัยอยู่??

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s